Tutuschka

Sevgili Dostlarım, Bu sene 20-21 Mart tarihleri arasında çok sevgili arkadaşım Deniz Banoğlu ile birlikte İzmir'e gittik. Gittik zira Sevgili koloratur soprano Suna Korat'ı anma konseri vardı. Denizcimde orada Suna'yı anlattı. Deniz, Bir Yalnız Diva Suna Korat anı biografi kitabının da yazarıdır. Onun için koştura koştura İzmir'e gittik. Bizi orada Neşemu karşıladı. Urla'da oturuyor. Onda 2 gece kaldık, ertesi gün Urlada gezindik... Tabii ben fotograflar çekmeye çalıştım bana hadi demekten yrouldular... Necati Cumalı'nın müze olan evini de gezdik. İzmir'e gidiş uçak amma dönüşü etrafımıza baka baka geliriz diye otobusle döndük. Ve ister inanın ister inanmayın yolda LEYLEK SÜRÜSÜNE RASTLADIM. OTOBÜS YOLDA! LEYLEKLEK havada eh, bende havalandım... Önce Fethiye Kuzu Göbeği Mantar Festivali, arkasından Antakya... Başka seyahatler de sırada onlarıda yavaş yavaş anlatıverceem gayriiii:))) Fotograflarıda ekleyiverecem, görünüz bakınız gayriiiii...

Sevgili Teyzem Kataba’ya Mektuplar 3 Halen Paris’te olan eniştesi beni lokantaya götürdü. Hayatımda ilk defa enfes bir balık çorbası içtim. Akşam’da enişteyle beraber Deauville’e gittik. Tabii Alis’in yardımıyla oradan babama telgraf çektim. O telgraf uzun bir süre evde saklandı. Telgraf söyleydi: “Sevgili Babacığım, ben Ankara değil şu an Deauville’de Alis’in anneannesinin yanındayım. Yarın Londra’ya gidiyorumç Sen izin vermediğin için böyle yapmak zorunda kaldım. Lütfen beni affet. Seni çok seven kızın. Tomris” Bu telgrafın hemen ardından babama Londra adresimi bildiren bir mektup yazdım. Gönlünü almaya çalıştım. Dover’den Londra trenine bindiğimde, gençlerin konuşmalarını biraz olsun anlamya başlayınca kendimi evimde gibi hissettim. Beni karşılamaya geleceklerdi. Ama işleri çıkmış, gelemediler. Oradan Londra’nın ünlü siyah taksisine bindim. Adresi verdim ücretin evde ödeneceğini söyledim. Biraz yaşlıca olanşöför kaşlarını kaldırarak bir şeyler mırıldandı. Elin...

Arkadaşımın annesi Kataba’ya gittim dertleştim. Hayatımda sadece Onu ve Beco ablanın nasihatlarını dikkate aldım. Annemi loğusa iken kaybettiğimden onu tanımıyorum. Beni çok sevdiğim Babam büyüttü.Ben onun afacan nazlı, bir şey olduğunda da “benim nazeninin çavdar çiçeği” deyip sevdiği kızı idim. Babam sevgi dolu, çapkın yakışıklı bir erkekti. Tabii hal böyle olunca Erkek Fatma oldum. Annemin yüksek ökçeli ayakkabılarını giyip dolaşamıyordum ama babamın terliklerinin ön kısmını doldurup balerin olmaya özeniyordum. Opera ve soprano olmak hayallerim giderek söndü. Çünkü bu sanatın eğitimi zorlu ve uzundu. Benim ise bir şeyler yapıp çalışmam gerekebilirdi. O zaman şimdiki gibi Bilgisayarlar yoktu. Lisan kursları ve Şampiyon Daktilo Kursu vardı. Ben Cihangir’deki Amerikan ve Sanat kursu ve Dersanesinin lisan kurslarına gittim, kurs aracılığı ile tanıdığım Amerikalıların çocuklarına baktım, artık hedefim iyi İngilizce öğrenmekti…Ve çocukken içimde gizli askıda asılı dura...

Sarı saçları bukle bukle omuzlarından aşağıya sarkan yeşil gözlerini kocaman açıp avazı çıktığı kadar kalk TEMBELA diye bağırıp beni ayaklarımdan çekip kaldırmaya çalışan Rea… Heybeliada da yazlıkçı olarak gittiğimiz evdeki üst kat komşumuzun, Nefeli’nin kız kardeşi. Ahh, yaşasın demek Nefeliler Rodostan döndüler. İçimdeki seyahat tohumları o zaman yeşermeye başlamıştı bir kere, ama ben o zamanlar bunun ayrımında değildim. 12 Yaşımdaydım… Nefeliler her sene Adaya gelmeden önce bir yurt dışı seyahatine çıkarlardı. Bir seferinde bana renkgarenk rafya örmeli bir sandalet Hediye etmişti. O sene hep o sandaletleri giymiştim. Babama ne olur bizde Rodos’a gidelim diye yalvarmış. “Dur Tomris’im onun da sırası var demişti” Biz istesek de istemesek de ben artık hayatta her şeyin bir zamanı olduğuna inanıyorum. Yıllar geçti lise bitti. Sıra meslek seçimine geldi… Bu benim için geçerli bir olgu idi. Babamın planlarımdan haberi yoktu!.. Ne yapacaktım. İçim içime sığmıyordu. O zamanlar...

Blog'u hazırladıktan sonra düş planımda sırasıyla ne yazacagım vardı! Ancak yaşam trafiğimin hızı artı elde olmayan teknik sorunlar; laptop'ımın ikide bir bozulması gibi nedenler Blog yazılarımın ertelenmesine neden oldu... Tabii tilki'nin kürkçü dükkanına geri dönmesi gibi bende eski masa üstü bilgisayarımda bu satırları yazıyorum... Bugün 18 Mart üyesi olduğum Suadiye Fotograf Topluluğunun 3. sergisi bu akşam 21:30 da internet ortamında yayına girecek. Dün 1. yaş günümüzü pastamızı da keserek kutladık.

Sevgili arkadaşlarım, dostlarım bugün 2 Şubat 2012 benim de artık bir "Blog" um oldu. Duyurulur. Bu blog'u açmamdaki sebeb yeni gördügüm yerleri, okudugum kitapları sizlerle paylaşmak, sizlerin de yorumlarını almak. Çektiğim fotografları paylaşmak. Yani yaşadıklarımı ve yaşayacaklarımı sizlerle paylaşmak. Ögrenme tutkumdan dolayı sizlerden de yeni şeyler öğrenmek. Bu blog sayesinde yazılarımı takip edebilir, yorumlarınızı yazabilirseniz beni mutlu edersiniz.