Sevgili Kataba Teyzem (1/3)

Sarı saçları bukle bukle omuzlarından aşağıya sarkan yeşil gözlerini kocaman açıp avazı çıktığı kadar kalk TEMBELA diye bağırıp beni ayaklarımdan çekip kaldırmaya çalışan Rea… Heybeliada da yazlıkçı olarak gittiğimiz evdeki üst kat komşumuzun, Nefeli’nin kız kardeşi. Ahh, yaşasın demek Nefeliler Rodostan döndüler.

İçimdeki seyahat tohumları o zaman yeşermeye başlamıştı bir kere, ama ben o zamanlar bunun ayrımında değildim. 12 Yaşımdaydım… Nefeliler her sene Adaya gelmeden önce bir yurt dışı seyahatine çıkarlardı. Bir seferinde bana renkgarenk rafya örmeli bir sandalet Hediye etmişti. O sene hep o sandaletleri giymiştim. Babama ne olur bizde Rodos’a gidelim diye yalvarmış. “Dur Tomris’im onun da sırası var demişti”

Biz istesek de istemesek de ben artık hayatta her şeyin bir zamanı olduğuna inanıyorum. Yıllar geçti lise bitti. Sıra meslek seçimine geldi… Bu benim için geçerli bir olgu idi. Babamın planlarımdan haberi yoktu!.. Ne yapacaktım. İçim içime sığmıyordu. O zamanlar Kurtuluşta oturuyor fakat artık yazlıkcı olarak Heybeli’ye veya Büyükada’ya gidemiyorduk .Opera sanatcısı olmak istiyor, öğrendiğim aryaları bütün apartmanı sarsacak şekilde söylüyor, söylemeye çalışıyordum. Bir gün gene böyle Madame Butterfly’ın aryasını söylerken bir erkek sesi aynı tonda “şimdi sus içerde kızım uyuyor sonra devam edersinnn” diye şakımaz mı? Tabii ben hemen sustum… ama babam nedense gülme krizine tutuldu…” sonra söylersin bak Firug uyuyormuş” dedi. Peki ben nasıl aryalar söyleyecektim ki!!!...

./...