Sevgili Kataba Teyzeme Mektuplar 3

Sevgili Teyzem Kataba’ya
Mektuplar 3
Halen Paris’te olan eniştesi beni
lokantaya götürdü. Hayatımda ilk defa enfes bir balık çorbası içtim. Akşam’da
enişteyle beraber Deauville’e gittik.
Tabii Alis’in yardımıyla oradan babama telgraf çektim. O telgraf uzun
bir süre evde saklandı.
Telgraf söyleydi:
“Sevgili Babacığım, ben Ankara değil
şu an Deauville’de Alis’in anneannesinin yanındayım. Yarın Londra’ya gidiyorumç Sen izin
vermediğin için böyle yapmak zorunda kaldım. Lütfen beni affet. Seni çok seven
kızın. Tomris”
Bu telgrafın hemen ardından babama
Londra adresimi bildiren bir mektup yazdım. Gönlünü almaya çalıştım. Dover’den
Londra trenine bindiğimde, gençlerin konuşmalarını biraz olsun anlamya başlayınca kendimi evimde gibi
hissettim. Beni karşılamaya geleceklerdi. Ama işleri çıkmış, gelemediler.
Oradan Londra’nın ünlü siyah taksisine bindim. Adresi verdim ücretin evde
ödeneceğini söyledim. Biraz yaşlıca olanşöför kaşlarını kaldırarak bir şeyler
mırıldandı. Eline mikrofonu alıp
telsizle merkezine adrese nasıl gideceğini sordu. Ay, ay deyip uzun bir
sürüşten sonra Middlesex’teki kalacağım eve gecenin bir saatinde vardım.
O günden sonra ne zaman biri,”yarın
seyahate çıkıyorum” dese içimdeki Seyahat Perisi hadi sen de, sen de çık” der.
Ve içim pır pır ederek seyahat düşlerine dalarım.
Evet… her hagi bir yerden, özellikle
gece dönerken, evlerde yanıp sönen ışıkları gördüğümde, “o evlerde kimbilir
neler oluyor? Hayatın hangi cilveleriyle insanlar haşır neşir oluyor” diye
düşünürüm.
Benim
yukarıda yazdıklarım da o pencerelerin arkasında, içerden birinin yaşamından
bir kesit.

Tomris Sarhan